YARAMAZ ÇOCUK

İnsan türü olarak kendimizle övünmeye bayılırız. Bunu yaparken de hep deriz ki, insanın hayvandan farkı düşünmesidir, konuşmasıdır vb vb. Bunların hepsi palavradır aslında.

Hayvanlar düşünmüyor mu? Avına yaklaşma stratejisini saatler öncesinden planlayan bir aslan sürüsüne sorun.

Hayvanlar konuşmuyor mu? Balinalara sorun. Yunuslara sorun. Kuşlara sorun. Gerçi zavallı balinalar bizim gürültülü tankerlerimiz yüzünden artık sadece çok kısa mesafelerde haberleşebiliyor. Tankerlerden önce binlerce kilometre uzaktan iletişim kurabiliyorlardı, üstelik belirli sözcükleri olan bir dille.

Bazı ekonomistler uydurmaya bayılırlar, mülkiyet kavramı sadece insanlarda vardır diye. Hiç mi ormanda bölge savaşı veren hayvan gruplarını izlemediniz? Eş bulmak için arkadaşından taş çalan hırsız pengueni de mi görmediniz? Mülkiyetin daha vahşisi hayvanlarda bizden daha da öncesinden beri mevcut. Hayvanlar ilk gerçek kapitalistlerdi.

Böyle daha onlarca örnek verilir insanları hayvanlardan ayıran. Ama her özelliğin bir izdüşümünü hayvanlarda da bulmak mümkün.

Bizim tür olarak farkımız nedir biliyor musunuz?

Suçluluk kompleksi !

Herhangi bir nesil yoktur ki, önceki nesle göre insanlıkta herşeyin daha kötü olduğunu düşünmesin. “Bu gidişle kıyamet kopacak” dememiş olsun. İnanmıyorsanız geçmişteki gazete arşivlerini, ya da binlerce yıl öncesinin antik metinlerini şöyle bir taramanız yeterli. Dedenize sorun, büyük dedeniz onun neslini nasıl eleştirmiş.

Hep kendimizi suçlu hissediyoruz. Bu yüzden hikayeler yazmışız. Yazdığımız hikayelerde hep bir halt yemişiz; elma ısırdık diye cennetten kovuluyoruz en basitinden. İşte hayvanların bizden üstün olduğu en önemli konu bu bence. Hiç bir şeyden suçluluk duymuyorlar. Kıyamet kopacak diye bir endişeleri yok.

Suçluluk hissi, zayıf bünyelerde beraberinde üste çıkma, diğerlerini düzeltme dürtüsünü de getirir. Bu nedenle Naziler ortaya çıkmış, ya da güneş batmayan imparatorluklar.

Anne babası boşanan küçük çocuklar kendilerini suçlarlar. “Ben yaramazlık yaptığım için ayrıldılar” diye düşünürler. İnsanlığın durumu da bunun gibi. Yağmur yağsa, volkan patlasa, deprem olsa hep kendi hatasından zanneder. Ne önemliymişiz ki bizim hatamız yüzünden ortalık yanmış, günahsız karıncalar, mantarlar ve kuşlar da kavrulmuş.

Niçe’nin üst insanına bakarsanız, en önemli erdemlerinden biri suçluluk duymamasıdır. Celladı öldürerek yapmıştır bunu.

Ne suç işlemiş olacaktı ki? Varolmak mı?

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s